اخلاق عظیم پیامبر اکرم(ص) و شرافت و رفعت ایشان

Home » تنوع عرفانی » اخلاق عظیم پیامبر اکرم(ص) و شرافت و رفعت ایشان

حمد و ستایش از آن خداوند دو عالم است،  نعمت و فضل و ثنای زیبا از آن اوست، صلوات خداوند مهربان و ملائکه مقرب بر سرورمان محمد  مولای رسولان و بر همه برادرانش از انبیاء و رسولان و آله و اصحابش.

 

خداوند حضرت محمد و امت او را گرامی داشته و مقامش را بر امت‌های پیشین برتری داده است. خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید: {کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّهٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ} “شما بهترین امتی بودید که برای مردم پدیدار شده‌اید” این امت برتر و گرامی نبود مگر توسط این حضرت. از این رو با ولادت این پیامبر بزرگوار و آیاتی که در آن زمان نازل شد و آنچه خداوند از استعدادها و فضایل اعمال به ایشان عطا نمود، که مؤمن بتواند به واسطه ایشان به عظمت و معرفت خود بیفزاید، خداوند پیامبر برگزیده خود را با آیات فراوانی گرامی داشت. از جمله این آیه که بر اخلاق شریف و شرافت حال او دلالت می کند: {وَ إِنَّکَ لَعَلىٰ خُلُقٍ عَظِیمٍ} “و تو اخلاق عظیم و برجسته‌ای داری!”  و نیز آیه ای که خداوند عزّ و جلّ شرافت نسب و عظمت مقام او را به وسیله آن آشکار ساخت و فرمود: {لَقَدْ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ} “قطعا براى شما پیامبرى از خودتان آمد که بر او دشوار است‏ شما در رنج بیفتید به [هدایت] شما حریص و نسبت به مؤمنان دلسوز مهربان است”  و نیز در ستایش وی در کتابهایش که بر پیامبرانش نازل شده است، می فرماید: {مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ رُحَمَاءُ بَیْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُکَّعًا سُجَّدًا یَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذَلِکَ مَثَلُهُمْ فِی التَّوْرَاهِ وَمَثَلُهُمْ فِی الْإِنْجِیلِ کَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ یُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِیَغِیظَ بِهِمُ الْکُفَّارَ} “محمّد، فرستاده خداست و کسانی که با او هستند بر کافران سرسخت و در میان خودشان با یکدیگر مهربانند، همواره آنان را در رکوع و سجود می بینی که پیوسته فضل و خشنودی خدا را می طلبند؛ نشانه آنان در چهره شان از اثر سجود پیداست، این است توصیف آنان در تورات، و اما توصیفشان در انجیل این است که وجودشان چون زراعتی است که جوانه های خود را رویانده پس تقویتش کرده تا ستبر و ضخیم شده، و در نتیجه بر ساقه هایش [محکم و استوار] ایستاده است، به طوری که دهقانان را [از رشد و انبوهی خود] به تعجب می آورد تا خدا به وسیله [انبوهی و نیرومندی] مؤمنان، کافران را به خشم آورد”

 

آنچه خداوند متعال درباره مقدم بودن پیامبر بر بقیه پیامبران بیان کرده: {وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِیثَاقَ النَّبِیِّینَ لَمَا آتَیْتُکُمْ مِنْ کِتَابٍ وَحِکْمَهٍ ثُمَّ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَکُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِکُمْ إِصْرِی قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَکُمْ مِنَ الشَّاهِدِینَ} “و (به خاطر بیاورید) هنگامی را که خداوند، از پیامبران (و پیروان آنها)، پیمان موکد گرفت، که هر گاه کتاب و دانش به شما دادم، سپس پیامبری به سوی شما آمد که آنچه را با شماست تصدیق می‏کند، به او ایمان بیاورید و او را یاری کنید! سپس (خداوند) به آنها گفت: آیا به این موضوع، اقرار دارید؟ و بر آن، پیمان موکد بستید؟ گفتند: (آری) اقرار داریم! (خداوند به آنها) گفت: پس گواه باشید! و من نیز با شما از گواهانم”.

 

از جمله آیاتی که بر لزوم احترام و تکریم وی دلالت می کند: {إِنَّ الَّذِینَ یُنَادُونَکَ مِنْ وَرَاءِ الْحُجُرَاتِ أَکْثَرُهُمْ لَا یَعْقِلُونَ ﴿۴﴾وَلَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّىٰ تَخْرُجَ إِلَیْهِمْ لَکَانَ خَیْرًا لَهُمْ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ ﴿۵﴾} “یقیناً کسانی که تو را از پشت اتاق ها صدا می کنند، بیشترشان معرفت و آگاهی [به حرمت و عظمت تو] ندارند. و اگر آنان صبر می کردند تا به سویشان بیرون آیی، یقیناً برای آنان بهتر بود، و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است.” و فرموده تعالی: {لا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَیْنَکُمْ کَدُعَاءِ بَعْضِکُمْ بَعْضًا ۚ} “دعوت پیامبر را [به ایمان، عمل صالح و امور اجتماعی] در میان خود مانند دعوت بعضی از شما از بعضی دیگر قرار ندهید”

 

آنچه که بعد از وفات آن حضرت بر گرامی داشت وی دلالت دارد این است که همسران بزرگوارش را مادران مؤمنان قرار داد، خداوند متعال می فرماید: {النَّبِیُّ أَوْلَىٰ بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ۖ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ} “پیامبر، نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و همسرانش [حرمت ازدواج به منزله] مادران آنانند” و می‌فرماید: {وَلَا أَنْ تَنْکِحُوا أَزْوَاجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَدًا ۚ } ” و بر شما هرگز جایز نیست که پس از او با همسرانش ازدواج کنید.” و رسول (ص)، ایشان محمد بن عبدالله بن عبد المطلب ابن هاشم ابن عبد مناف قریشی ابو قاسم سید و فرزند آدم و جد ایشان عدنان از نسل بنی اسماعیل پیامبر خدا وحضرت ابراهیم خلیل خدا علیه السلام است. درود و سلام خداوند بر محمد و بر تمام برادران و انبیاء و رسولانش، تنها ایشان صاحب این نسب شریف،  نخبه و بزرگ بنی هاشم هستند. امام مسلم و دیگران از واثله ابن اسقع روایت کرده اند، که گفته است: رسول خدا می‌فرماید: خداوند کنانه را از فرزندان اسماعیل برگزید و قریش را از کنانه و از قریش بنی هاشم و مرا از بنی هاشم برگزید، پس ایشان از چند انتخاب برگزیده شده است به طوری که روایات و آثار نیز به این امر اشاره می‌کنند.

 

پدرش عبدالله، با بانویی از بنی زهره به نام آمنه دختر وهب ازدواج کرد. سپس باردار شد و سرور مخلوقات و امت‌ها را به دنیا آورد. خدا ایشان را مورد لطف و عنایت خود قرار داد تا برای تمام  عرب‌ها و غیر عرب‌ها نعمتی باشد. از ابتدای بارداری نشانه‌های روشنایی را برای اهل روستا و شهر آورد. ابن سعد از عمه یزید روایت می‌کند که می گوید:  هنگامی که آمنه بنت وهب رسول خدا را باردار بود می شنیدیم که می‌گفت: احساس نمی‌کنم که باردار هستم و سنگینی که زنان دیگر دارند را ندارم، من انکار کرده بودم که عادت ماهانه ام قطع شده است و شاید متوقف شده و بر میگردد، در حالی که من بین خواب و بیداری بودم کسی نزد من آمد و گفت: آیا احساس می‌کنید که باردار هستید؟ انگار می‌گفتم: نمی‌دانم، او گفت: شما در روز دوشنبه به پیامبر و نبی این امت باردار شده‌اید.

 

او می‌گوید: این موضوع باعث شد به باردار بودنم مطمئن شوم، سپس به من مهلت داد تا زمان تولدم نزدیک شود و آن یکی نزد من آمد و گفت: بگو آن را از شر هر حسودی به سوی خداوند یگانه پناه می‌ برم، او می‌گوید: من این جمله را می‌گفتم. احمد و بیهقی و دیگران از عرباض ابن ساریه روایت می کنند که می گوید: رسول خدا را شنیدم که می‌فرماید:من بنده خدا و خاتم انبیا هستم و آدم در گل منجدل شده بود (یعنی صورت آدم از گل ساخته شده و روی زمین ریخته شده است اما هنوز روح در آن دمیده نشده است) و آن دعوت پدرم ابراهیم و بشارت عیسى درباره من، را به شما خواهم گفت و رؤیتی که مادرم دید و آنچه مادران انبیاء نیز دیدند. مادر رسول خدا هنگامی که ایشان را به دنیا آورد نوری دید که قصرهای شام را روشن کرد. بیهقی پس این حدیث فرمود: فرموده اش که من بنده‌ی خدا و خاتم انبیا هستم و آدم در گل منجدل شده بود، می‌خواهد بیان کند که همه این‌ها قضا و قدر خداوند است و پیش از وجود اولیه بشر و نخستین انبیاء صلوات الله علیهم است. ابن سعد روایت کرد که پیامبر اکرم فرمودند: مادرم هنگامی که مرا به دنیا آورد نوری از او می‌ درخشید وقصرهای بصری را روشن می‌کرد. هم‌چنین وقتی ایشان را به دنیا آورد، به دو زانو افتاد و سرش را به سوی آسمان بلند کرده، نوری از ایشان می‌تابید که قصرهای شام را روشن می‌کرد و مادرش گردن های شترهای بصری را می‌ دید.  و اما فرموده ایشان: عبارت “دعوه أبی إبراهیم: دعوت پدرم ابراهیم” به این معنا است که ابراهیم هنگام تاسیس بیت‌ الله الحرام خداوند را دعا کرد و فرمود: {وَإِذ قالَ إِبراهیمُ رَبِّ اجعَل هٰذا بَلَدًا آمِنًا وَارزُق أَهلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَن آمَنَ مِنهُم بِاللَّهِ وَالیَومِ الآخِرِ ۖ} {رَبَّنَا وَابْعَثْ فِیهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِکَ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَهَ وَیُزَکِّیهِمْ ۚ إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ} “و یاد کنید آن گاه که ابراهیم گفت: پروردگارا! این مکان]را شهری امن قرار ده و اهلش را آنان که به خدا و روز قیامت ایمان آورده اند از هر نوع میوه و محصول روزی بخش” “پروردگارا! در میان آنان پیامبری از خودشان برانگیز، که آیات تو را بر آنان بخواند، و آنان را کتاب و حکمت بیاموزد، و [از آلودگی های ظاهری و باطنی] پاکشان کند؛ زیرا تو توانای شکست ناپذیر و حکیمی”

 

خداوند متعال دعایش را درباره پیامبرمان حضرت محمد (ص) مستجاب کرد. و اما عبارت “بشری عیسی بن مریم: بشارت عیسی بن مریم” به معناى این است که عیسى (ع) درباره محمد (ص) به قومش بشارت داد. همانطور که در قرآن کریم از داستان حضرت عیسی علیه السلام گفته شده است: {وَإِذْ قَالَ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ یَا بَنِی إِسْرَائِیلَ إِنِّی رَسُولُ اللَّهِ إِلَیْکُمْ مُصَدِّقًا لِمَا بَیْنَ یَدَیَّ مِنَ التَّوْرَاهِ وَمُبَشِّرًا بِرَسُولٍ یَأْتِی مِنْ بَعْدِی اسْمُهُ أَحْمَدُ ۖ} “و هنگامی که عیسی پسر مریم گفت: ای بنی اسرائیل! به یقین من فرستاده خدا به سوی شما هستم، تورات را که پیش از من بوده، تصدیق می کنم، و به پیامبری که بعد از من می آید و نامش «احمد» است، مژده می دهم.”

 

از جمله نشانه هایی که در بدو تولد ایشان ظاهر شد این بود که یکی از نشانه هایی که در ولادت او ظاهر شد این بود شهاب ها از آسمان به سمت شیاطین پرتاب شدند و آن ها از آسمان ها رانده شدند. همانطور که برخى از علما ذکر کرده‌اند، اما آنچه بین علما مشهور می باشد این است که شهاب ها در مبعث وی به سمت شیاطین پرتاب شدند و ابلیس از خبر آسمان ممنوع شد سپس جیغ و فریاد بسیار بلندی کشید، همان گونه که هنگام اخراجش از بهشت و میلاد پیامبر  و نزول سوره فاتحه جیغ کشیده بود.

 

بیهقی از ابن عباس روایت می کند: که می گوید: پیامبر در سال فیل به دنیا آمدند و ماه ولادت ایشان ماه ربیع الاول است. روز تولد ایشان نیز آنچه بر آن اسناد می‌شود دوازدهمین روز از ماه مذکور است. روز ولادت ایشان اما بدون اختلاف روز دوشنبه است. مسلم از ابو قتاده انصاری روایت شده که گفت: از رسول خدا درباره روزه روز دوشنبه سوال شد؛ فرمودند: “آن روز‌ی است که در آن به دنیا آمدم و بر من وحی نازل شد”

 

ولیکن مکان ولادت ایشان صحیح و محفوظ می‌باشد که در مکه بوده و از همه بیشتر در محلی معروف به نام بازار شب است که مادر هارون رشید آن را تبدیل به مسجد کرد. این مطلب را حافظ عراقی ودیگر اشخاص یاد کردند و امروزه این مکان به نام محله‌ی ولادت نام دارد.

از خداوند تبارک و تعالی می‌خواهیم که گناهانمان را بیامرزد و برکت دیدار حضرت محمد (ص) را به ما عطا کند و آخرینِ دعاهایمان  الحمد لله رب العالمین است.

 

منبع:

– سایت دروس

http://www.sunna.info/islamic/prophet_praise.html

 

 

 

آخرین مطالب

تلگرام
WhatsApp
چاپ

الَّلهُمَّ صَلِّ على سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ ٱلوَصــفِ وَٱلوَحْيِ وَٱلرِّسَالَةِ وَٱلحِكْمَةِ وَعَلى آلِهِ وَصَحـبِهِ وَسَلِّمْ تَسليماً